امتزاج اين دو روح را با هم
شاعر : اوحدي مراغه اي
چونکه در اعتدال شد محکم | | امتزاج اين دو روح را با هم | سايهي نور چون بدان انداخت | | نفس دانا بدان تعلق ساخت | شد به قامت ز استقامت راست | | نوع انسان از آن ميان برخاست | تن تباهي نديد و جان دايم | | تن او شد به عقل و جان قايم | زانکه او را سه روح و يک بدنست | | صاحب علم و صنعت و سخنست | زبدهي اين نبات و حيوانست | | و آنچه اصل وجود انسانست | مايهي نشو و پرورش سازد | | آدمي زين دو چون خورش سازد | خون شود در تن از حرارت هضم | | آن غذا در بدن چو يابد نظم | يابد آن خون ز روح پيوندي | | چون برآيد برين سخن چندي | به سپيدي چو زيبق و چو زجاج | | شودش رنگ از اعتدال مزاج | اصل اين چند فرع دانندش | | در چنين حال زرع خوانندش | نسبتش با بدن درست شود | | در زواياي پشت رست شود | چون کند خفت خلوتي با جفت | | اينچنين خوب گوهري ناسفت | به دهان رحم ز مجري صلب | | در نهد روي از آن حدايق غلب | زود اندر مشيمه شان ريزد | | باز با آب زن در آميزد | خلعت تربيت برو پوشند | | هفت کوکب به کار او کوشند | تا چو خون نژند سازندش | | به رحم شهر بند سازندش | تا در آن جايگه قرار کند | | چرخ پيوندش استوار کند | اندران وقت کو بود يارش | | ماه اول زحل کند کارش | متغير به شکل و صورت و رنگ | | گردد اين خون در آن مشيمهي تنگ | بر چنين آب نطفه نام نهند | | در هنر زمرهاي که گام نهند | طفل پردان و معنوي باشد | | اين زمان گر زحل قوي باشد | هر يکي زين قياس حکمي رفت | | بر يکايک ستارگان زين هفت | مدد و ياور و پناه دوم | | مشتري باشدش به ماه دوم | باز گردد به رنگهاي دگر | | سرخ جامه شود بسان جگر | زان پديد آيد اختلاجي نرم | | افتدش در مسام بادي گرم | اندرين حالتش ولد خوانند | | حکمايي، که رسم وحد دانند | يا گزند و مخافتي نرسد | | گر سوم ماهش آفتي نرسد | متصرف شود در اندامش | | يارمندي رسد ز بهرامش | با دگر عضوها کند روشن | | عضوهاي رئيسه را در تن | نزد دانا لقب جنين باشد | | ولدي را که حالت اين باشد | شودش نقش بند پيکر و چهر | | ماه چارم به قوت خود مهر | روحش اندر بدان روان گردد | | تن او نغز و پرتوان گردد | مرد داننده کودکش خواند | | در شکم خويش را بجنباند | از سرش موي رستن آغازد | | ماه پنجم بهزهره پردازد | صورت چشم و گوش و بيني و فم | | منفصل گرددش رسوم از هم | شود از انجمش عطارد يار | | چون به ماه ششم رساند کار | داد ترکيب هاش داده شود | | در دهانش زبان گشاده شود | رويش از روشني چو ماه کند | | هفتم او را قمر نگاه کند | گر بزايد بماند اين فرزند | | اندرين ماه بيخلاف و گزند | نوبت آيد به کوکب کيوان | | هشتمين ماه باز ازين ايوان | هم شود کار زندگيش تمام | | گر ز مادر بزايد اين هنگام | اندران راه سهمناک درشت | | در نهم مشتريش باشد پشت | قوتي در ولد پديد شود | | سعدش اين بند را کليد شود | وز شکنجي چنان برون کندش | | تا بتدريج سرنگون کندش | او سبک، ليک ازو شکم سنگي | | مدتي بوده اندران تنگي | هر دو از بار يکدگر خسته | | طفل در تنگ و مادر آهسته | رنجه از خفت و خيز کدبانو | | دست بر روي، ارنج بر زانو | خبر از بنيت و نبوت نه | | قوت آن خون و هيچ قوت نه | در دگر محنت اوفتد چندي | | چون برون آيد از چنان بندي | |
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}